خسته شدم انقدر گفتم وقت نيست .وقتي ميام سمت کامپيوتر بابام ....خوب حق داره ديگه ....يه سال درس ...يه عمر راحتي ....نميرسم خيلي ها رو خبر کنم جز سه نفر .شرمنده ...بازم آپ مي کنم در حدي که وبم رو تعطيل نکنند.به اشتباه ها هم گير نديد . اصلاً هم حوصله ي ويرايش رو نداشتم .

الان 17 سالمه که اين رو مي نويسم .نوشتم 17 سالمه که بعد از120سال که خوندمش يادم بياد کي بودم .شايد فهميدم که کي شدم.عذاب وجدان دارم ...بايد الان در حال درس خوندن باشم نه در حال تايپيدن ..........

مجهول اول: تا همين چند سال پيشا بود که مامانم يه پارچه ي بزرگ رو پهن مي کرد وبعد سفره رو روش مينداخت . يه پارچه ي  گل گلي  يا با طرح هاي سنتي. تا ما غذامون رو رو زمين نريزيم .اول ها مي گفت : ((هرکي غذا دور بشقابش نريزه جايزه بهش ميدم )).........ديد نميشه .تو کت من نميره .......گفت : (( غذات که تموم شد جلوت رو تميز کن ))..........ولي من نمي خواستم خسيس باشم .

مجهول دوم : بچه که بودم مي رفتم تو حياط ميشستم، رو زمين، کنار درختا يا يه ستون آهني که توحياتمونه ،مورچه ها رو نگاه مي کردم . وقتي مي ديدم يکيشون داره يه چيز سنگين رو بالا ميبره  ،دستم يا يه برگ رو مي گرفتم چند سانتي پايين ترکه وقتي خسته شد وافتاد  مجبور نشه  اون همه راه رو برگرده .اون آخر ها که مي رسيد اون بالا بالا هاي ستون من روي نوک انگشتام ايستاده بودم و دستم رو تا جايي که مي رسيد بالا گرفته بودم .ولي بازم 10،20 سانتي باهاش فاصله داشت . دستم خسته ي خسته که مي شد مي گفتم ديگه رسيد .تا ميومدم کنار.....تالاپ..........مي افتاد زمين و من غصه مي خوردم .آخه وقتي مي خواستم بزارمش روی برگ و بفرستمش بالا فرار می کرد .غذاشم ول می کرد . ولی امروز بعد این همه وقت رفتم نگاهشون کنم .دیدم دست خالی می روند و می آیند .

حل معادله ی دو مجهولی :  من خسیس شدم، مگه نه .امروز فهمیدم . مورچه ها با من قهرند .بی محلی می کنند . پارچه ی گل گلی بزرگ امروز دوباره پهن شد .رویش بیشتر از 20 تا نون بربری بود .و مادرم مشغول بسته بندی آنها .امروز ظهر بود که با بابایم  می گفتند .... نانوایی دم افطار شلوغ است ، نان پیدا نمی شود ....سهم مورچه ها از آن همه نان خرده نان ها بود ....باور کنید قهر کردند ....به نان ها لب نزدند.......شاید مورچه ها هم روزه............؟

سلام ...........عيدتون مبارک .......البته اگه عيدي ميديد......... اين شعر متعلق به خانم سوده عباسي اهل  کرمان است .....اين رو از توي يک کتاب جشنواره به اسم ((کوچه کوچه ي آسمان ))برداشتم .

 هابيل زخم خورده

 آقاي من نيامدي ايل مي رود

 آرامش نبود تحليل مي رود

موسي عمر من، به اميد وصال دوست

در گاهواره عشق تو، بر نيل مي رود

مرغ دعاي من، همه شب از صميم قلب

تاآسمان بسته و تعطيل مي رود

آقا بدون تو چه جفا ها که همچو تيغ

بر روح زخم خورده هابيل مي رود

در قلب هايمان که زمستان کشيده اند

بيم سقوط ناگه قنديل مي رود

مولا بيا که بي تو همه آيه هاي عشق

در تنگناي غربت انجيل مي رود

اينجا سپاه ابرهه تا کعبه ي ولا

بي ازدحام و ترس ابابيل مي رود

مولاي من! دوباره ز جور برادران

در چاه غصه زاده راحيل مي رود

از خاطر حراي دل ما ، بدون تو

حتي نزول حضرت جبرييل مي رود

آدينه هايمان همه تکراري اند و سخت

مولا! نيامدي تو و اين ايل مي رود

سوده عباسي- کرمان

ديروز اينجا يک شعر بود هر کي مي اومد راجع به شعر نظر مي داد ..........................................................................................

خوب يک نگاه هم به اون پايين بندازيد ....................................................................................... .........................حالا تا فردا صبح بيا دنبال اين نقطه چين ............. پرو.....  برو اون پايين رو بخون ديگه ...........اِ ....اِ..........بچه هم بچه هاي قديم ..........شيطونه ميگه ......... برو پايين رو بخون ديگه بچه ...........الان حالت رو مي گيرم ..............ديگه نقطه چين  نداريم .

 حالا مثل يه بچه خوب برو اون پايين رو بخون .......اصلاً انگار حرف حاليت نميشه .........بيا تا به اون جايي که من مي خوام برسي...........